نظر سنجی 76 امین مسابقه عکاسی مکمل
نمایش نتایج: از 1 به 4 از 4
  1. #1
    مدیر بازنشسته

    عضویت: ۱۳۸۸/۰۵/۰۲
    محل سکونت
    تهران
    نوشته ها
    48
    میزان امتیاز
    1
    پسند شده
    48
    پسند کرده
    0

    دروغ گویی کودکان

    دروغ خوب، دروغ بد :28:
    در اصطلاح عامه، دروغ به گفتار خلاف واقع گفته می شود. روان شناسان هم با اتفاق نظر بر روی این تعریف، شاخ و برگ های خاص خودشان را به آن اضافه می کنند.
    در تعریف روان شناسی، دروغ، گفتار و کرداری مخالف واقعیت است که تحت تاثیر شرایط مختلف و برای ایجاد اثری معین در فرد مقابل به کار می رود.
    روان شناسان معتقدند در سنین مختلف، اشکال متفاوتی از دروغ وجود دارد که گاه عامدانه و گاهی سهوی اتفاق می افتد.



    کودکان در سنین پیش از مدرسه غالبا دچار دروغگویی های سهوی هستند. دروغ هایی که اصطلاحا دروغ های مبهم، و دروغ های تخیلی نامیده می شوند.
    گاهی کودک در اثر عدم آشنایی کامل نسبت به آنچه اتفاق افتاده، ممکن است موضوعی را به شکل خلاف واقع بیان کنند. مثلا کسی را در خیابان شبیه آشنایی ببینند و اصرار داشته باشند که این فرد، همان قوم و خویش یا آشناست. در صورتی که شخص مذکور در شهر دیگری زندگی می کند.
    در سنین بالاتر از 4 سال، والدین معمولا با نوع دیگری از دروغ در کودکان مواجه می شوند. دروغ هایی تخیلی که غالبا بر آمال و آرزوهای کودک تاکید دارد.
    دروغ های تخیلی حتی گاهی در نقاشی ها یا بازی های بچه ها نمود پیدا می کند. بچه ها به شکلی اغراق آمیز خواسته ها و آرزوهایشان را در نقاشی هایشان بروز می دهند. خانواده آرمانی شان را ترسیم می کنند، داستان های غیر واقعی در مورد خود و خانواده شان می سازند و در کل رفتارهایی غیر واقعی دارند.
    حالا خودتان را جای کودکتان بگذاریذ و به یاد احساس گناهی بیفتید که در کودکی پس از هر دروغ گریبان تان را می گرفت. ترس از دشمن خدا بودن، طرد شدن و...
    این دو تعریف شاید ما را به یک نتیجه گیری متعادل تر هدایت کند. دروغ همیشه منفی نیست! در حقیقت حذف اثرات مخربی که دروغ برای اطرافیان دارد، کافی است تا دروغ را وجهه مثبت تری بدهد. وجهه ای که باعث می شود اسم دروغ، به تن این مفهوم سنگینی کند و نیازمندمان کند به جایگزینی لغتی مثل شوخی، تخیل، چاخان و...
    روان شناسان در این مورد عقیده دارند: اتلاق لفظ دروغ به یک رفتار، می تواند احساس یک کودک را نسبت به عملکردش کاملا تغییر دهد. چرا که دروغ معمولا بار بار منفی دارد و باعث عذاب وجدان فرد می شود.
    از این دو نوع دروغ که بگذریم، به جذاب ترین حالت دروغگویی می رسیم! خالی بندی هایی که معمولا هم برای گوینده و هم برای شنونده بی اندازه مهیج، و البته کاملا بی ضررند و نتیجه ای ندارند، جز جلب توجه دیگران!
    هر چه کودکان به سنین نوجوانی نزدیک تر می شوند، دروغ ها بیشتر به سمت دروغ های پوچ یا همان خالی بندی های گویش عمومی سوق پیدا می کند. افراد برای کسب تایید دیگران، به خصوص گروه های همسال، خیالبافی هایی دارند که آنها را موفق تر، قدرتمندتر و خوشبخت تر نشان می دهد. این خیالبافی ها به دلیل واقعی نبودن، در زمره دروغ ها قرار می گیرند.
    شاید به همین دلیل باشد که می توانید با قدری جستجو، چنین بیتی را در امثال الحکم پیدا کنید:
    "دروغی که حالی دلت خوش کند
    به از راستی کت مشوش کند"

    ترس از مجازات
    اینکه می گویند دروغ، برادر ترس است، به هیچ وجه یک مثل ساده و کم عمق نیست. منفی ترین و شایع ترین حالت دروغ، دروغگویی از ترس تنبیه یا مجازات است که نه تنها در کودکی دیده می شود، بلکه در بزرگسالی هم تداوم دارد.
    به طور کلی افراد به دلیل آنکه کار خطایی انجام می دهند و در مقابل، انتظار زیادی از آنها می رود و یا مجازات های سنگینی پیش رو دارند، اقدام به دروغگویی می کنند تا به دردسر نیفتند.
    این دروغگویی معمولا وقتی اتفاق می افتد که والدین سخت گیر، صرف نظر از توانایی های کودک و یا محدودیت های جسمانی، شناختی و روحی او، انتظاراتی را از او دارند. مثلا از فرزند خود انتظار دارند همیشه و در هر درسی نمره کامل کسب کند که این عملا محال است. در چنین مواردی دروغگویی و پنهان کاری کودک در مورد نمراتش دور از ذهن نیست.
    کودک زمانی که با استدلال خود و یا بر مبنای خواسته های شخصی، مرتکب تخلف یا نافرمانی از بزرگترها می شود، به دلایل مختلفی به دروغ متوسل می شود و این کاملا طبیعی است. در حقیقت مشکل از دروغگویی فرزندان نیست. ایراد از رفتار والدین است که با انتظارات زیاد و عدم درک شرایطی که کودک با آن مواجه است، او را به دروغگویی وا می دارند. در نتیجه کودک که توان مقابله با والدین را ندارد و یا قادر به استدلال، توجیه و رد چهره منفی که در اثر نافرمانی اش از والدین در ذهن ها پدیدار شده نیست، برای فرار از تنبیه دروغ می گوید.
    چون غالبا چهارچوب هایی که والدین و یا قواعد اجتماعی ترتیب داده اند، به شکل قوانین تخلف ناپذیری در ذهن ترسیم شده است، تخلف از این قواعد و چهارچوب ها در کودکی رعب آور و غیرممکن است. حالتی شبیه ارزش های مذهبی که کودکان تخطی از آنها را محال و موجب گناه می بینند. این حالت تخطی ناپذیری تا سنین بزرگسالی هم در ذهن پایدار می ماند و در نتیجه افراد نسبت به دروغگویی خود احساس شرم یا گناه دارند. تا زمانی که پدیده ای رخ دهد به نام: عادت!
    تکرار هر اتفاق، آن اتفاق را ساده می کند، هیجان آن را کم کرده و در صورت منفی بودن اتفاق، از قبح آن می کاهد.
    در بسیاری از کودکان و بزرگسالان دروغگویی به صورت الگوهای تکراری رفتار و عادت در آمده است. یعنی حتی در مواردی که دروغ گفتن یا نگفتن تاثیری بر دیگران یا برای خود فرد ندارد، باز دروغگویی ادامه پیدا می کند و وقتی حد و مرزی برای آن وجود نداشته باشد، تبدیل می شود به اعتیاد به دروغگویی!
    گاهی حتی عبارت "سر کار گذاشتن" به این دروغ ها اتلاق می شود که بیان کننده وجهه بی اهمیت دروغ است.
    علاوه بر شوخی، گاهی انگیزه های دیگری هم سبب دروغ های عادتی می شود. حس پیروزی افراد در هنگام دروغگویی به والدین یا مافوق سختگیر، باعث می شود فردی که در دروغگویی تبحر پیدا کرده، حس کند می تواند دیگران را بازی دهد. حتی اگر این بازی عملا سودی نداشته باشد.
    دروغگویی باعث بی اعتمادی اجتماعی می شود و افراد برای همکاری، دوستی و عضویت در یک گروه با مشکل مواجه می شوند. چرا که نمی توانند همدلی و همکاری لازم برای کارهای گروهی را ایجاد کنند.

    یک والدین دروغگو!

    صرف نظر از علت های دروغگویی که عنوان شد، روان شناسان معتقدند مشاهده الگوهای رفتاری ناصحیح به این داستان دامن می زند. از کودکی که والدین دروغگو دارد، نباید انتظار داشت آدم راستگویی باشد.
    دروغگویی بچه ها در درجه اول ارتباط مستقیمی به پدر و مادر دارد. بچه ها چنین رفتاری را از والدینش که اولین الگوهای او هستند یاد می گیرند. والدینی که خواسته یا ناخواسته دروغ می گویند و حتی روی دروغ های خیلی بزرگ شان، اسم مصلحتی می گذارند تا قبح آن را از بین برده یا به کودک بگویند که ما به دلیل بزرگسالی و توانایی مصلحت اندیشی، مجوز دروغگویی داریم و تو این مجوز را نداری.
    اما دایره دلایل دروغگویی وقتی گسترده تر می شود که بعضی از محققان ادعا می کند دروغگویی ژنتیکی است!
    امروزه ثابت شده تمام ویژگی های ظاهری و باطنی افراد از طریق ژنتیک و وراثت منتقل می شود. بنابراین پدر و مادر دروغگو، فرزند دروغگویی هم خواهند داشت. مشاهده دروغگویی در یک خانواده، باید زنگ خطری تلقی شود تا والدین محیط شکوفایی این استعداد ژنتیکی را برای فرزند به وجود نیاورند.
    از این گذشته، کودکان و به خصوص نوجوانان، گاه در گروه هایی عضویت پیدا می کنند که در آن ها دروغ گفتن، خالی بستن، سرکار گذاشتن و... نشان زیرکی و قدرت فرد و در نتیجه یک ارزش تلقی می شود. بسته به میزانی که کودک یا نوجوان با گروه همسالانش در رابطه است و اینکه تا چه حد در چنین گروهی غرق است، میزان اثر پذیری و الگو برداری او از چنین رفتاری متفاوت است.

    راه برتر
    کتاب های روان شناسی را که بگردید و پای صحبت روان شناسان که بنشینید، روش های متعددی برای پیشگیری از دروغگویی کودکان پیدا می کنید که بعضی برای بزرگسالان هم مفید است. هرچند که همیشه کودک دروغگو، تبدیل به بزرگسال دروغگو نمی شود. اما بزرگسال دروغگو، حتما کودک دروغگویی بوده است!

    پیش از هر چیز باید علت دروغگویی کودکان را شناسایی، و آن علت را رفع کرد. والدین باید فشارها را کاهش دهند و از بچه ها به اندازه خودشان، و با در نظر گیری محیط اجتماعی، مدرسه، گروه های دوستان و... که کودک در آنها عضویت دارد، خواسته داشته باشند. علوه بر این الگوی دروغگویی برای آنها فراهم نکنند. به این معنی که خودشان دروغ نگویند.
    رفتار محبت آمیز با کودکان، باعث احساس امنیت آنها شده و دروغگویی ناشی از ترس را به حداقل می رساند. دید منطقی داشتن نسبت به توانایی های کودک، بدون کنایه حرف زدن راجع به موضوع دروغگویی و عصبانی نشدن می تواند این رفتار را کاهش دهد. علاوه بر این در مورد دروغ های پوچ، بچه ها نیاز به اعتماد به نفس دارند تا خودشان را همان طور که هستند معرفی کنند نه اینکه با دروغ بزرگتر از آنچه هستند، خود را جلوه دهند.
    درباره دروغ های سهوی کودک، والدین باید با به کار بردن جملاتی مثل «می دانم منظورت این نبود» و «متوجه شدم چنین قصدی نداشتی» و سپس شفاف سازی موضوع در ذهن کودک او را با دروغ خود مواجه کنند.
    مستانه

  2. #2
    عضو خانواده بزرگ مامی سایت

    عضویت: ۱۳۸۸/۰۴/۲۷
    نوشته ها
    892
    میزان امتیاز
    1
    پسند شده
    83
    پسند کرده
    93

    Re: دروغ گویی کودکان

    مستانه جون مرسي
    دختر منم گاهي اوقات از اون دروغ هاي نوع اول ميگه . مثلا اگه بلند بهش بگيم نكن يا دست نزن ( دعوا نه فقط كمي جدي و با صداي كمي بلند) ميگه منو زدي .
    barankhanoom.blogfa.com

  3. #3
    عضو خانواده بزرگ مامی سایت

    عضویت: ۱۳۸۸/۰۶/۱۷
    نوشته ها
    6
    میزان امتیاز
    1
    پسند شده
    1
    پسند کرده
    0

    Re: دروغ گویی کودکان

    نيكو جون من هم از اين گرفتاري ها با بهراد دارم. دستش رو پشه زده بود رفت به باباش گفت ماماشي زد.

  4. #4
    عضو خانواده بزرگ مامی سایت
    ostooreh آواتار ها
    عضویت: ۱۳۸۹/۱۲/۱۳
    محل سکونت
    خراسان شمالی بجنورد
    نوشته ها
    1,449
    میزان امتیاز
    177
    پسند شده
    4415
    پسند کرده
    5519

    Re: دروغ گویی کودکان

    روانشناسان از علت دروغگویی کودکان می گویند!
    آیا می دانید چه رفتاری باعث دروغ گو شدن کودکانتان می شود؟


    متخصصان روانشناسی در كانادا هشدار دادند: تنبیه بدنی یا مقررات سخت و شدید باعث می*شود كه كودكان برای پنهان كردن خطاهای خود، بیشتر به دروغگویی متوسل شوند.

    پروفسور ویكتوریا تالوار از دانشگاه مك گیل و دستیارش پروفسور كانگ لی از دانشگاه تورنتو در مطالعات خود دو گروه از كودكان را كه درگروه سنی 3 و4 ساله بودند در شرایط مختلف با هم مقایسه كردند. گروه اول در یك مدرسه خصوصی ثبت*نام شده بودند كه این مدرسه به روش*های سنتی مثل استفاده از تركه و فلك برای تنبیه دانش*آموزان اداره می*شد. گروه دوم نیز در یك مدرسه خصوصی دیگری ثبت نام شده بودند كه شیوه اداره آن با سیستم*های آزادانه*تر و با مقررات آسانتر بود. رفتار تك تك كودكان به طور جداگانه در هر دو مدرسه تحت مطالعه قرار گرفت.

    به گزارش یونایتدپرس، در ادامه آزمایشات از كودكان خواسته شد در یك بازی «حدس بزن» شركت كنند. متخصصان كه در این بازی با كودكان همراه بودند از آنها درخواست می*كردند كه وقتی در اتاق تنها هستند دزدكی به اسباب بازی كه داخل اتاق گذاشته شده بود، نگاه نكنند. تقریبا اكثر كودكان وقتی تنها می*شدند به رغم توصیه متخصصان، این كار را انجام می*دادند.

    اما نتایج ارزیابی*ها معلوم كرد كودكانی كه در گروه اول یعنی در مدرسه خصوصی با روش سنتی و تنبیهی ثبت*نام كرده بودند در پاسخ به این سوال كه آیا دزدكی اسباب بازی را دیده*اند تقریبا همگی*شان دروغ می*گفتند و جواب منفی می*دادند، در حالی كه كودكان در گروه دوم كه در مدرسه تنبیه نمی*شدند، فقط حدود 50 درصد در مورد نگاه كردن به اسباب بازی دروغ می*گفتند.

    بعلاوه معلوم شد كودكانی كه به دلیل تنبیه شدن توانستند بار اول دروغ بگویند در پاسخ به سوالات بعدی درباره جزئیات و مشخصات اسباب*بازی، خیلی بهتر پاسخ*های غیرصحیح و فریب دهنده می*دادند تا معلوم نشود كه دروغ گفته*اند.

    این مطالعه در مجله رشد كودك به چاپ رسیده است.
    سالادوسبزیجات
     
    بهشت از دست آدم رفت از اون روزی که گندم خُورد
    ببین، چی میشه اون کس که یه جو، از حَق مردم خُورد

  • مجوز های ارسال و ویرایش

    • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
    • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
    • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
    • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
    •  

    محاسبه ي شاخص توده ي بدني

    وزن به کيلـو گـرم
    قد به سانتي متر

    شاخص توده ي بدني
    بازه ي وزني مناسب شما